تبليغاتX
مطالب جالب

سلام

دوستان عزیز و گلم

تو این سایت هر چی بخوای هست

نمیخواد بری جای دیگه

اينم يه سايت كسب درآمد از اينترنت

كاملا ايراني

 

+ نوشته شده در  شنبه نوزدهم مرداد 1387ساعت 11:28  توسط فرشاد نبي  | 

بدون شک خرید گوشی موبایل این روزها یکی از سخت ترین کارهایی ست که می توان انجام داد چراکه با این بازار ‏متنوع و گوشی هایی که بعضا امکاناتی را که ارائه می دهند حتی به گوش کاربران خود نیز نخورده است ؛ یک خرید ‏درست و صحیح، مطمئنا کار آسانی نیست. در این مقاله سعی در تفکیک کاربران و معرفی نمونه های مختص هر ‏گروه جهت آسان نمودن خرید گوشی موبایل را داریم. مارا همراهی کنید.

 


با نگاهی گذرا به بازار موبایل می توان کاربران زیر را به راحتی از یکدیگر تشخیص داد :‏
‏–‏کاربرانی که مهترین نکته در ساختار موبایل (یعنی برقراری تماس) برای ایشان مهمترین نکته ایست که در گوشی ‏موبایل وجود دارد و کاری به کار دیگر امکانات گوشی نداشته (و شاید هم چیزی از آن سر در نمی آورند)‏
‏–‏ کاربران رده مستضعفی و کاربرانی که می توان بروی آنها نام کاربران نیمه آماتور نهاد و امکانات حداقلی این دسته را ‏راضی نگاه می دارد (امکاناتی از قبیل صفحه نمایش رنگی ، زنگ پلی فونیک ، احیانا یک دوربین نخودی و شاید هم ‏اگر کمی بگردید در این حوزه قیمتی به بلوتوث هم دسترسی داشته باشید)‏
‏–‏کاربران معروف "یک گوشی خوب با ‏‎200‎‏ هزار تومان" که شاید فراوان ترین دسته ای باشد که بتوان در بازار پیدا کرد ‏ولیکن مشکل بزرگ در رابطه با این دسته که انتخاب را برای آنها مشکل می کند این است که در ذهن هر کدام از ‏این کاربران  "گوشی خوب" به شیوه ای متفاوت از دیگری تعریف شده است. در این دسته امکانات استانداردی از ‏قبیل دوربین نسبتا مناسب ، کارت حافظه ، بلوتوث نسخه ‏‎2.0‎‏ بهمراه مدیا پلیر  را می توان یافت البته گزینه های ‏دیگری نیز ممکن است در این محدوده جای گیرند.‏
‏–‏ دسته دیگر کاربران را در حوزه قیمتی تا ‏‎400‎‏ هزار تومان می توان پیدا کرد . که شاید بزرگترین عامل اختلاف این ‏دسته با دسته پیشین سیستم عاملی ست که در این دسته بیشتر از رده های قبلی می توان از آن سراغ گرفت.‏
‏–‏ دسته دیگری از خریداران بازار گوشی موبایل، گروهی هستند که در میان امکانات رنگارنگی که گوشی شان در ‏اختیارشان قرار می دهد کمترین اهمیت و حساسیت شان ، در مورد برقراری تماس و استفاده از گوشی شان ‏بعنوان تلفن  می باشد، که شاید تعیین سقف قیمتی برای این دسته کمی مشکل باشد چراکه از حدود ‏‎500‎‏ هزار ‏تومان تا بالای یک میلیون را می توان در این رده قیمتی قرار داد.
‏–‏ قسمت ششم و متفاوت ترین و شاید بی مصرف ترین گوشی هایی که بتوان از بازار تهیه کرد در این قسمت قرار  ‏می گیرند که حدس زدن آنها کار آنچنان مشکلی نیست ؛ گوشی هایی که تنها کار کردی که بعد از برقراری تماس ‏به ازای  قیمت بالایشان در اختیاراتان قرار می دهند خوش تیپی ست ! بله درست حدس زدید : دسته ‏Fashion‏ یا مد.‏

 

 

خب با این پیش زمینه بهتر است همین حالا دسته خود را تعیین کنید تا بهتر بتوانید با مصادیق هر دسته که در ادامه ‏به آنها اشاره خواهد شد تطبیق یابید.‏

همانگونه که اشاره شد اولین دسته در این قسمت، گروهی از کاربران هستند که نه احتیاج به دوربین دارند و نه  ‏موسیقی نیاز  اصلی آنهاست ، آنها نه تنها به سیستم عامل نیازی ندارند که حتی با اینترفیس ساده گوشی های ‏با صفحه تک رنگ نیز مشکل دارند. پس گوشی که مناسب احتیاجات آنها باشد بغیر از کار کرد مناسب در امر ‏برقراری تماس و عمر باتری و البته کمی خوش دستی چیز دیگری احتیاج ندارد .
خوشبختانه این رده از گوشی های ‏موبایل را میان تمامی محصولات شرکتهای بزرگ می توان یافت و رده قیمتی آنها حداکثر تا ‏‎50‎‏ الی ‏‎60‎‏ هزار تومان ‏بالغ می گردد که از میان گوشی های موجود در بازار ایران مدلهای این رده را می توان به این صورت ذکر نمود:‏
‏–‏ نوکیا :  مهمترین دسته ای که از نوکیا در این رده می توان ذکر کرد مدل های خانواده ‏‎11xx‏ می باشند مدلهایی ‏همچون ‏‎1100‎‏ ، ‏‎1110‎‏ ،‎1112‎، ‏‎1101‎‏ و ‏‎1101i‏ که حوزه قیمتی در حدود حداکثر ‏‎60‎‏ هزار تومان دارند. از دیگر گوشی ‏هایی که در این دسته قرار می گیرند می توان به مدلهای همچون  ‏‎3100‎‏ ، ‏‎1600‎‏ و ‏‎2610‎‏ اشاره نمود.‏
‏–‏ سونی اریکسون : ارزان قیمت های سونی اریکسون را در گوشی های سری ‏Jxx‏ می توان یافت گوشی هایی ‏نظیر  ‏J100 ، J200 ،J210 ،J220 ،J230‎‏ ، و ‏J300‎‏ که تنها مزیتی که نسبت به گوشی های این رده ای نوکیا دارند ‏صفحه نمایش رنگی آنها به نسبت مونیتور های غالبا تک رنگ نوکیاست. البته در یکی دو مدل این گوشی ها رادیو ‏نیز یافت می شود که مزیتی برای این کلاس محسوب می گردد.‏
‏–‏ موتورولا : سری ارزان قیمت موتورولا دارای پیشوند "‏C‏" قبل از خود می باشند مدلهایی همچون : ‏C113 ، C113a ، ‎C117 ،C118 ، C139‎‏ و ‏C168‎‏ که تنها مزیت قابل ذکری که نسبت به رقیبان خود دارا می باشند قیمت مناسب ‏آنهاست بطوریکه ارزان ترین گوشی حال حاضر دسته ارزان قیمت ها در این برند جای دارد : گوشی ‏C113‎‏ با قیمتی ‏نزدیک به ‏‎40‎‏ هزار تومان. البته منوهای (برای ما) عجیب موتورولا نیز ممکن است عامل بازدارنده ای برای این کاربران ‏باشد.‏
‏–‏ سامسونگ : شاید سامسونگ کمترین تنوع را در این زمینه داشته باشد چراکه با وجود اهمیت زیادی که این ‏شرکت به طراحی متفاوت محصولات خود می دهد یافتن محصولی با یک طراحی زیبا و در حدود ‏‎50‎‏ تا ‏‎60‎‏ هزار تومان ‏کار کاملا مشکلی ست. در این میان شاید بتوان به مدلهایی چون ‏C250‎‏ و ‏C260‎‏ اشاره کرد که هر دو نیز تاشو بوده ‏و رنگ هایی بسیار زیبا دارند. (البته توجه کنید که موضوع این بررسی گوشی های جدید این شرکتها می باشد و ‏مطمئنا گوشی های فراوانی از انواع قدیمی را میتوان با قیمت پائین در بازار یافت)‏.
‏–‏ ال جی : ال جی شرکتی ست که تا همین اواخر هم بیشتر در این رده فعالیت داشته تا دیگر قسمت ها، بهمین ‏خاطر گوشی های زیادی را با این مشخصات در میان مدل های آن می توان پیدا کرد (مخصوصا اینکه گوشی های ‏وطنی بااین مارک نیز در بازار ایران فراوان شده اند !) گوشی هایی همچون ‏KG 120 ، KG 110، KG 210 ،KG220‎‏ و ‏مدل ‏B2050‎‏ که باقیمت مناسب و البته گارانتی (این بار) معتبر در بازار ایران حضور دارند.‏

 

 

و اما دسته دوم کاربران موبایل در ایران همانطور که گفته شد از گوشی شان انتظارهای حداقلی دارند مثل یک ‏دوربین ‏VGA‏ (اگر ‏‎1.3‎‏ باشد که چه بهتر) یک بلوتوث معمولی و صدای زنگ بالا و البته از نوع ‏MP3‎‏ ؛ حوزه قیمتی مورد ‏انتظار در این گروه حداکثر ‏‎120‎‏ تا ‏‎130‎‏ هزار تومان است .‏
‏–‏ نوکیا : یافتن گوشی از میان محصولات جدید نوکیا در این محدوده قیمت بسیار کار مشکلی ست چرا که کم کار ترین ‏رده ای که نوکیا در آن حضور دارد رده میان قیمت و رو به پائین بازار است که اگر امکانات را بی خیال شویم و فقط ‏قیمت رادر نظر بگیریم گوشی هایی همچون ‏‎6060‎‏ ، ‏‎6030‎‏ ، ‏‎6070‎‏ و ‏‎6021‎‏ را در این رده بتوان قرار داد که از این میان ‏گوشی ‏‎6021‎‏ با دارا بودن بلوتوث از بقیه یک سر و گردن بالاتر است و اگر هم اصرار به داشتن دوربین داشته باشیم ‏می توانیم به سراغ مدل ‏‎6020‎‏ برویم که یک دوربین ‏VGA‏ دارد ؛ البته در آن خبری از بلوتوث نیست. در این میان اگر ‏کمی اغماض به خرج دهیم گوشی خوبی چون ‏‎5200‎‏ را نیز می توانیم به این لیست بیافزائیم.
‏–‏ سونی اریکسون : بدون شک بازار میانه قیمت رو به پائین و رو به بالا کاملا در دست سونی اریکسون قرار دارد چرا ‏که تنوع و امکاناتی که باازای قیمت ارائه می دهد کار را برای رقبا کاملا سخت می کند. در این رده گوشی های ‏بسیار خوبی همچون ‏K310 ، W200 ،  K510 ، Z530‎‏  و با کمی اغماض ‏W300‎‏ را می توان نام برد که تقریبا تمامی ‏مدل ها در این رده دارای دوربین (هر چند ‏VGA‏) ، بلوتوث و پخش کننده موسیقی هم می باشند.‏
‏–‏ موتورولا :  در این رده، موتورولا گوشی های بسیار خوبی دارد که ممکن نیست با دیدن آنها چنین قیمت هایی ‏برایشان در نظر بگیرید گوشی هایی همچون ‏L6 ، L7‎‏ و البته مدل بیاد ماندنی ‏V3‎‏ که با داشتن امکانات کامل قیمت ‏های مناسبی نیز دارند . گوشی ‏E1‎‏ نیز در این قسمت حرفهای زیادی برای گفتن دارد .برتری این مدل ها بر سونی ‏اریکسونی ها این است که بعضی از مدل های موتورولا در این رده دارای کارت حافظه نیز می باشند.
‏–‏‏ سامسونگ : پرچم دار سامسونگ در این رده بدون شک گوشی بسیار موفق ‏E250‎‏ می باشد که تمامی امکانات ‏استاندارد این رده را در اختیار دارد و قیمت آن نیز کاملا مناسب می باشد . از لحاظ ظاهری نیز کاملا قابل مقایسه با ‏گوشی گران قیمت ‏D900‎‏ است. ‏X660‎‏ و ‏X670‎‏ گوشی های دیگری از سامسونگ هستند که در این رده جای می ‏گیرند.‏
‏–‏ ال جی : در این رده می توان به گوشی موفقی چون ‏KG 200‎‏ اشاره کرد که با دارا بودن کارت حافظه و ‏‎60‎‏ مگابایت ‏حافظه داخلی و دوربین ‏‎1.3‎‏ مگاپیکسلی یکی از بهترین انتخاب ها در این قسمت و شاید تنها انتخاب فوق العاده ال ‏جی در این قیمت می باشد (البته نبود بلوتوث چیز آنچنان کمی نیست که بتوان به راحتی از آن گذشت) .‏

 

 

و اما در این لحظه به دسته سوم می رسیم که به گوشی های همه کاره نیز معروف است در این دسته می توان ‏خصوصیات فراوانی را  مشاهده کرد و حتی مواردی که انتظار آن در این کلاس نمی رود نیز بعضا در این گوشی ها ‏یافت می شود . محدوده قیمت در این رده از ‏‎200‎‏ تا ‏‎250‎‏ هزار تومان می باشد.‏
‏–‏ نوکیا : گوشی های خوبی را می توان در این رده در میان نوکیایی ها پیدا کرد نمونه هایی همچون :  ‏‎3110‎‏ ، ‏‎6681‎، ‏‎6233‎‏ ، ‏‎5310‎‏ ، ‏‎6680‎‏ ، ‏N72‎‏ و البته ‏N70‎‏ که از لحاظ خصوصیات صوتی شاید بهترین گزینه ها ‏‎6233‎‏ و ‏‎5310‎‏ بوده و از ‏لحاظ کاربردی و سیستم عاملی گوشی های سری ‏N‏ موجود در این رده برتری محسوسی دارند.‏
‏–‏‏ سونی اریکسون : در اینجا نیز می توان گوشی های بسیار خوبی پیدا کرد مدلهای موفقی در عرصه دوربین چون ‏K750‎‏ و ‏K800‎‏  ؛ مدلهای مخصوص موسیقی چون ‏W800 ، W810 ،W700‎‏ و مدل های جداگانه ای همچون ‏Z610‎‏ و ‏K550‎‏ البته با افت قیمتی که در بازار این روزها مشاهده می کنیم مدل های هوشمندی چون ‏P990‎‏ و ‏W950‎‏ را نیز ‏می توانیم در این رده ذکر نماییم.‏
‏–‏ سامسونگ : در این رده گوشی های مناسبی چون ‏D900 ، D820 ، D520‎‏ و ‏X820‎‏ را می توان پیدا کرد که گوشی ‏های همه کاره نسبتا مناسبی می باشند.
‏–‏ موتورولا :  گوشی های ‏K1‎‏ و ‏V3i‏ و ‏V3x‏ از بهترین های موتورولا در این دسته محسوب می گردند
‏–‏‏ ال جی : حضور کم رنگ ال جی در این قسمت کاملا احساس می شود و گوشی های چندانی از این کمپانی دیده ‏نمی شود و شاید بهترین گزینه هایی که بتوان به آن اشاره کرد گوشی های ‏KG800‎‏ (شکلات) و ‏KG 300‎‏ می ‏باشد.‏

 

 

دسته چهارم کم کم به گوشی های مایه دارانه نزدیک می شود چراکه با داشتن سقف قیمتی معادل ‏‎400‎‏ هزار ‏تومان ، کمتر کسی حاضر به پرداخت این مبلغ برای یک گوشی موبایل می باشد .‏
‏–‏ نوکیا :  سری ‏N‏ نوکیا بهترین مثال برای گوشی های این دسته است و در این میان گزینه های بسیار مناسبی پیدا ‏می شود نمونه هایی چون ‏N73‎‏ (هر دو مدل معمولی و ‏Music Edition‏) ،  مدل  های ‏N80 ، N90 ، N91 ، N93‎‏ و ‏N93i‏ از این سری در این دسته بندی جای می گیرند. از سری هوشمند نوکیا نیز می توان به ‏E61‎و ‏E61i‏ اشاره نمود
‏–‏‏ سونی اریکسون : سری قیمت بالای سونی اریکسون به نسبت نوکیا در رده دوم قرار می گیرد چرا که امکانات ارائه ‏شده توسط  نوکیا را نمی توان در میان محصولات سونی پیدا نمود. مدل های سونی در این رده عبارتند از گوشی ‏هایی چون ‏W850 ،K810‎‏ و گوشی هوشمندی چون ‏P1
‏–‏ موتورولا : گوشی های گران قیمت موتورولا که در این رده جای می گیرند عبارتند از : ‏A1200‎‏ و گوشی ‏E6‎‏ که هر دو ‏نیز دارای سیستم عامل لینوکس می باشند.‏
‏–‏ سامسونگ : گوشی های گران قیمت سامسونگ که هر کدام نیز برای خود یک داستان منحصر به فرد در زمینه ‏طراحی و امکانات دارند عبارتند از: ‏U600  ، F300‎‏ و ‏P310‎‏ که به نظر می رسد مهمترین عامل در افزایش قیمت این ‏گوشی ها بیشتر مسئله طراحی می باشد تا امکانات.‏
‏–‏ ال جی : از گوشی های گران قیمت این برند که از ظهورشان شاید یک سال نیز نمی گذرد می توان به سری ‏Shine‏ و گوشی استثنائی ‏PRADA‏ اشاره کرد که این دومی هنوز به بازار ایران نرسیده است.‏

 

 

 

و اما برای مایه داران محترم گوشی های ته مایه داری را معرفی می کنم! نکته ای که در این میان مهم است این ‏نکته است که نمی توان در میان تمامی گوشی ها این رده را یافت و این گوشی ها منحصر به یکی دو شرکت بزرگ ‏می باشند:‏
‏–‏ نوکیا : اگرچه ‏N95‎‏ آنچنان فراگیر و زیاد شده است که قرار دادن آن در این رده کار آنچنان درستی نیست ولیکن با ‏قیمتی نزدیک ‏‎600‎‏ هزار تومان از لحاظ قیمتی در این رده جای می گیرد. گوشی دیگری که از نوکیا در این رده جای ‏دارد فوق العاده ترین چیزی ست که می تواند اسم موبایل را داشته باشد و آن هم چیزی نیست مگر ‏E90‎‏.‏
‏–‏‏ سونی اریکسون : شاید تنها گوشی این شرکت در این رده ‏K850‎‏ باشد که هنوز خبری از آن نیست.
‏–‏ موتورولا ، سامسونگ و ال جی تا آنجا که می دانم مدلی که در بازار ایران هم حضور داشته باشد در این رده ندارند.‏

 

 

در انتها و در رده ششم، گوشی های سری مد قرار دارندکه از لحاظ قیمتی از میانه جدول تا بالای آن حضور دارند و ‏همانطور که می دانید این گوشی ها معمولا برای خانم ها طراحی می گردند :‏
‏–‏ نوکیا : سری مخصوص مد در این شرکت از معدود نمونه هایی می باشد که هم مدل های زنانه دارد و هم مردانه. از ‏مدل های زنانه می توان به گوشی های سری ‏‎73xx‏ اشاره کرد و از سری مردانه نیز بهترین مثال گوشی های ‏‎8800‎‏ و ‏‎8800sirocco‏ می باشد
‏–‏‏ سونی اریکسون شاید ارزانترین گوشی های سری مد را دارد گوشی هایی همچون ‏Z610‎‏ و  ‏W660
‏–‏ تک سوار موتورولا نیز در این عرصه گوشی زیبای V3 مدل D&G می باشد که با رنگ طلائی خود بسیار خود نمائی می کند.
‏–‏‏ در گوشی های سامسونگ نیز یافتن گوشی غیر سری مد کار سخت تری تا یافتن گوشی عادی ست!‏
در مجموع امیدوارم مشخص نمودن مرزها و تعیین دقیق امکاناتی که از گوشی مان انتظار داریم ما را در انتخاب ‏صحیح گوشی یاری دهد. در انتها آماده هر گونه راهنمائی و کمک در رابطه با خرید هر نوع گوشی موبایل می باشم.‏

توجه: این مقاله به صورت اختصاصی برای ‏Writeage.com‏ نوشته شده درج تمام یا قسمتی از ‏این ‏مطلب، ‏تنها با ذکر نام سایت و آدرس دقیق این صفحه مجاز است.

 
 
+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387ساعت 9:59  توسط فرشاد نبي  | 

پرداخت نقدی یارانه ها

به که چه فریب شیرینی

احمد جواهریان

"نقدی کردن" یارانه های انرژی و "هدفمند کردن" پرداخت آن ها بعنوان یکی از مولفه های طرح تحول اقتصادی دولت، مدتی ست به بحث محوری جناح های حاکم و رسانه های پوشش دهنده به آن ها تبدیل شده است. البته طرح تحول اقتصادی دولت مولفه های مهم دیگری نیز دارد که با توجه به فوری نبودن و پیچیدگی اقدام در مورد آن ها توجه را به اندازه نقدی کردن یارانه ها به خود جلب نکرده است.

مدافعان طرح "هدفمند کردن یارانه ها" هدف خود را از اجرای این طرح، برقراری عدالت اجتماعی و کمک به دهک های پائین درآمدی جامعه عنوان کرده اند. برای مثال وزیر  رفاه و تامین اجتماعی تاکید می کند که: "این عدالت نیست (بنزین را) به کسی که بنز 600 میلیون تومانی دارد و به فردی که نان برای خوردن ندارد، 100 تومان بدهیم".[1] 

اصلاح طلبان و اصولگرایان منتقد نیز بنا بر گفته ی خودشان با اجرای طرح نقدی کردن یارانه ها و حتی حذف آن مشکل اساسی ندارند، چرا که همگی آن را در برنامه بیست ساله، صراحتا مورد تایید قرار داده اند. آنچه مورد انتقاد آن هاست شکل اجرایی آن و این واقعیت است که اجرای این طرح مورد بهره برداری سیاسی رئیس جمهور برای پیروزی مجددش در انتخابات بشود. البته، نگرانی آن ها بی مورد نیست. طراحی یک روش آمارگیری فی البداهه که امر جمع آوری درآمدهای خانوار را که ( غیر از بخش کارگری و کارمندی) غیر شفاف ترین اطلاعات در سطح کشور است، به غایت ساده می کند و اطلاعات اخذ شده را بدون امکان راستی آزمایی مبنای تقسیم یارانه ها قرار می دهد، خود بقدر کافی نشانگر "خام" بودن طرح است و می تواند با سند سازی ها و اعمال نفوذهای وسیع، پس از انجام هدف پیشگفته، یعنی تثبیت احمدی نژاد در جایگاه قبلی اش، به هرج و مرجی وسیع تر از برنامه های قبلی ، مانند سهمیه بندی کردن بنزین بینجامد.

اما بحث جوانب اقتصادی دیگری دارد که کمتر به آن اشاره شده است. اولا حجم یارانه های سالانه انرژی مبلغی حدود 90000 میلیارد تومان اعلام شده که اگر بر مبنای نرخ روز دلاری حساب شود چیزی حدود 100 میلیارد دلار و به معنای دیگر بیش از درآمد نفتی کشور است. ناگفته پیداست که اهمیت تصمیم گیری پیرامون چنین مبلغی و آن هم جابجایی نحوه تخصیص آن چه ابعاد عظیمی خواهد داشت.

فرض کنیم این مبلغ بنا بر گفته ی رئیس جمهور عادلانه بین همه تقسیم شود. اگر این مبلغ را سر انگشتی به جمعیت کشور تقسیم و دریافت ماهانه ی هر فرد را محاسبه کنیم (جمعیت را هم با بریز و بپاش ها و ریزه خواری های نورچشمی ها 100 میلیون نفر بگیریم)، به هر فرد ماهانه 75000 تومان می رسد. اگر این بودجه تنها به سه دهک پائینی درآمدی جامعه تخصیص یابد و فرض کنیم جمعیت آن ها چیزی حدود 60 درصد جمعیت کل کشور باشد، این رقم به بالاتر از 125 هزارتومان در ماه می رسد. و این مبلغ برای یک خانواده ی شش نفری (چهار بچه متوسط فرض شده است) ماهیانه 750 هزار تومان است. اگر فرض کنیم که سرپرست این خانواده زندگی را با حداقل حقوق مصوب دولتی اداره کند و با مزایا و درآمدهای جانبی ماهی 300 هزار تومان درآمد داشته باشد ( بخش روستایی، حتی آنجا که مرتعی و آبی برای کشت و دامپروری هست، با درآمد متوسطی حدود 100 تا 150 هزار تومان در ماه روزگار می گذراند)، وعده ی اجرای این طرح، به معنی حداقل سه و نیم برابر کردن درآمد بی چیزان و زحمتکشان جامعه خواهد بود که مصرف انرژی آنچنانی ای هم ندارند که با افزایش قیمت آن، بخش مهمی از این اضافه درآمد بلعیده شود.

از طرف دیگر فرض بگیریم دهک های بالای درآمدی، یعنی آن ها که برخی شان بقول وزیر "رفاهیات" بنز 600 میلیونی دارند و اضافه یا کم شدن این سوبسید بر سبد طلایی هزینه هایشان تاثیری ندارد، 10 درصد جمعیت کشور را شامل شوند. در این صورت 30 درصد جمعیت کشور را لایه های میانه ای تشکیل خواهند داد که بطور متوسط از مثلا یک میلیون تومان درآمد خالص ماهانه برخوردارند. حال فرض کنیم که این لایه های میانه دو برابر لایه های پائینی انرژی مصرف نمی کنند و فقط سهم حذف سوبسید متعادل برای کل جامعه ( آن هم خانوار 4 نفره) به هزینه هایشان اضافه شود. در چنین حالتی، افزایش هزینه های انرژی ناشی از حذف سوبسید ها برای این اقشار و لایه های اجتماعی مبلغی معادل 500 هزار تومان در ماه می شود که عملا باعث خواهد شد با کاهش این مبلغ از یک میلیون تومان درآمد قبلی تا 50 درصد درآمد خود را از دست بدهند و با انتقال به زیر خط فقر دوباره مستحق دریافت سوبسید انرژی شوند.

البته می توان ارقام و پایه های آماری دهک های درآمدی را دقیق تر کرد و نتایج را واقعبینانه تر ارائه نمود، ولی تصور نمی کنم نتیجه گیری ها در نهایت خیلی متفاوت باشد.

لحظه ای درنگ کنیم و تصویری را که گفته می شود قرار است اتفاق بیفتد مجسم کنیم. از یک روز صبح و با یک "تحول اقتصادی"، رئیس جمهور را با مشاور تبلیغاتی اش در تلویزیون مشاهده خواهیم کرد که لبخند بر لب با مردم ثروتمند شده ای که برای  دریافت سوبسید انرژی خانواده شان جلوی بانک صف کشیده اند چاق سلامتی می کند و از آن لحظه به بعد درآمد نقدی به حساب ریخته شده ی اقشار فرودست جامعه به ناگاه سه و نیم برابر می شود. هیچ عقل سلیمی نخواهد پذیرفت که چنین کاری عملی باشد. پس ماجرا چیست.

واقعیت آن است که سازمان تجارت جهانی برای پیشبر فرایند جهانی سازی و تامین حاکمیت شرکت های جهانی قوانینی را در چند نشست عمده اش به تصویب رسانده و دولت ها را وادار به اجرای آن کرده است. خصوصی سازی، مقررات زدایی، حذف تعرفه های گمرکی، و حذف یارانه ها از جمله مقررات مصوب این سازمان است که اطلاع رسانی درستی نسبت به آن بنا بر دلایلی مشهود، صورت نگرفته است. جمهوری اسلامی در صدد است به عضویت سازمان تجارت جهانی – دبلیو تی او – درآید و به خاطر موضع شدیدا ضعیفش در این زمینه  لذا خود را ناچار می بیند به منویات آن گردن بگذارد.

این روزها تشدید تاراج شرکت های دولتی و اموال بخش عمومی را در بورس و خارج از بورس شاهدیم. هر روزه، بخشی از تعرفه ی کالاهای وارداتی به نام پائین نگاه داشتن قیمت در بازار و اخیرا مبارزه با تورم کاهش می یابند و تولیدات داخلی ما را در مصاف یک رقابت نابرابر جهانی به زیر می افکنند. به تازگی حذف یارانه هایی نظیر پودر لباسشویی به اجرا درآمد و گفته شد مبلغ آن به شیر گران شده ای داده شده تا بیشتر گران نشود. طبیعی ست که اگر دولت بخواهد قیمت ها را ثابت نگاه دارد، مرتبا باید بر حجم یارانه ها بیفزاید. و تورم افسارگسیخته ی اخیر باعث شده که این افزایش ها خود ارقامی نجومی باشد. دولت هم با به اصطلاح دوتا یکی کردن یارانه ها، مرحله به مرحله، یارانه ها را "حذف" کرده است (قابل توجه وزیر محترم رفاه و تامین اجتماعی که "حذف" شدن را انکار می کند). البته این امر سال هاست که ادامه داشته و در زمینه ی آموزش (احداث مدرسه های غیر انتفاعی و دانشگاه های آزاد و خصوصی)، بهداشت (کاهش تعرفه های دارو و درمان و خودکفایی نهادهای بهداشتی و بیمارستانی) و غیره اجرا شده است. در واقع آنچه قرار است رخ دهد، تشدید شتاب انجام این امور است.

بنا بر روایت ها،  بزرگ ترین بخش یارانه ها را یارانه های انرژی تشکیل می دهند – همان 90000 میلیارد تومان. هم اکنون نیز بخشی از یارانه های انرژی با کنترل حجم مصرف بنزین دولتی و آزاد سازی بنزین سوپر و خودروهای لوکس و سایر نیازمندان غیر لوکس حذف شده است، اما با تدابیری که همه می دانیم.

ویژگی دولت احمدی نژاد در این است که منویات در دستور کار را تحت پوشش شعارهایی انقلابی انجامد دهد و ترفندهایی را بکار برد که اقداماتش به بحران اجتماعی – سیاسی غیر قابل کنترلی برای کل حکومت نینجامد. برای مثال حذف یارانه اخیر بنزین با شعارهای تندی علیه ماشین های لوکس کلید خورد و حذف باقی مانده ی آن  نیز قرار است با پوشش پرداخت بخشی از این نقدینه به دهک های پائین درآمدی  جامعه به انجام برسد.

این پرداخت باعث ذینفع کردن موقت بخشی از پایین ترین لایه های اجتماعی خواهد شد و فشار عکس العمل بحران زا در اثر افزایش هزینه ها در میان مردم را خواهد شکست. چنانکه می دانید این ترفند، حتی در کارنامه ی همین دولت هم کار تازه ای نیست. خصوصی سازی بسیاری از شرکت های دولتی نیز با همین روش و تحت نام سهام عدالت با واگذاری بخشی از سهام به مردم کم درآمد در حال انجام است.

تجربه اینگونه واگذاری ها و نقد کردن ها هم از قبل روشن است. از همان ابتدای کار بخشی از این یارانه به اسم مبارزه با استکبار و دهک های بالایی درآمدی از جیب لایه های میانی جامعه حذف خواهد شد و شرکت های طلایی و قراردادهای شیرین دولتی هم به جایی واگذار می شود که سهام عدالتی برای توزیع میان مردم ندارد (واگذاری قرارداد فروش نفت بین وزارت نفت در حال خصوصی سازی به بنیاد مستضعفان از مثال بی نیازمان کرده است). و در نهایت، سهام واگذار شده به مردم هم در اولین فرصت به همان بنزنشینان سوپر مصرف با رقم ناچیزی که نقشی در زندگی خانوارهای صاحب سهم ندارد واگذار می شود و تورم حاصل از پرداخت های نقدی، به سرعت، یارانه ی ثابت نگاه داشته شده انرژی را به چیزی شبیه همان حقوق های فرسوده شده ی روستائیان بازنشسته معروف به طرح شهید رجایی (300 تومان درماه!!) تبدیل خواهد کرد. باید دانست که طرح برداشتن چند صفر از جلو اسکناس ها احتمالا در این دوران است که کاربرد پیدا می کند تا حافظه ی تاریخی قیمت ها و یارانه ها بوسیله ی آن پاک پاک شود.

به نظر می رسد احمدی نژاد نومحافظه کار کمر به آن بسته که تنها مزیت های باقی مانده برای زندگی تحت لوای حکومت اسلامی را برچیند و در این زمینه راه را برای تجار کارکشته ای باز کند که قرار است بازار را به سمت سرمایه های جهانی هدایت کنند. 

 
+ نوشته شده در  دوشنبه سی و یکم تیر 1387ساعت 9:45  توسط فرشاد نبي  |